فصل   آمیزش  تن  با   خنکای  خوش  گور

             وقت   دل کندن  و رفتن ، سفری تا  ته دور

             رستن از پیله  چو پروانه به سوی خورشید

             شوق   پرواز   روان  روح ،  تا    آن  سر نور

             این  طرف جاده  پر می شود  از  خاطره ای

            که در آن کودکی و صبح و صدا داشت حضور

            کهنه یادیست  که شاید بسپاریم به خواب،

            یا  که  خوابیست  که  تکرار  کنان کرده عبور

یا حق